Şeytan Amerika yine bildiğimiz yerde duruyor: Katil Amerika Tehdit eden, parmak sallayan, korku yayan tarafta.

Kendini dünyanın sahibi gibi gören bu anlayış,

hangi hukukla başka ülkelerin kapısına dayanıyor, hangi yetkiyle milletleri hedef tahtasına koyuyor?

Bugün İran üzerinden yürütülen gerginlik, anlık bir kriz değil, bilinçli bir tercihtir.

Amerika yıllardır aynı yöntemi kullanıyor:

Önce hedef gösteriyor, sonra “tehdit” ilan ediyor, ardından dünyaya “mecburuz” diyerek baskıyı artırıyor.

Bu tablo bize yabancı değil.

Irak’ta yaşananlar hâlâ hafızalarda.

Bir ülke işgal edildi, bir toplum parçalandı, milyonlarca insan bedel ödedi.

Suriye’de aynı oyunların projesi uygulanmakta.

Sonra ne oldu?

Ne demokrasi geldi ne huzur.

Bugün benzer bir senaryo İran için sahneleniyor.

Bir yandan İran suçlanırken,

diğer yandan İsrail’in uyguladığı zulüm görmezden geliniyor.

Gazze’de yaşananlar İsrail Yahudi zulmü konuşulmasın diye dünya başka bir gündeme yönlendiriliyor.

Amerikan savaş gemilerinin Basra Körfezi’ndeki varlığı, sadece İran’a değil, tüm dünyaya verilmiş bir mesajdır: “Güç bende, karar bende.”

Arap dünyasının büyük bölümü sessiz.

Sarayların penceresinde perde arasın izliyor.

Sözde İslam ülkeleri, güç karşısında susmayı tercih ediyor.

Avrupa ise her zamanki gibi temkinli ve çekingen.

Çünkü çıkarlar söz konusu olduğunda ilk vazgeçilen şey ilke oluyor.

Oysa tarih bize şunu defalarca gösterdi:

Hiçbir güç sınırsız değildir.

Hiçbir zulüm sonsuza kadar sürmez. Amerika bugün gücüne güveniyor.

Ama tarih bize şunu defalarca gösterdi:

Hiçbir güç sınırsız değildir.

Hiçbir imparatorluk hesap vermeden sonsuza kadar ayakta kalmaz.

Dün firavunlar vardı, bugün başka isimler var.

Değişmeyen tek şey, zulmün er ya da geç karşılık bulduğudur.

Gücüne güvenen her yapı, bir gün hesap vermek zorunda kalır.

Asıl düşündürücü olan,

dünyanın bu tablo karşısındaki sessizliğidir.

“Amerika’nın İran’da ne işi var?”

diye soranların sayısı neden bu kadar az?

Zulüm sadece yapanın değil,

ona sessiz kalanların da sorumluluğudur.

Bugün susanlar, yarın bu sessizliğin bedelini utançla hatırlayacaktır.