Değerli Ulus Gazetesi okurları 2026 Dünya Kupası’nda artık sona doğru geliyoruz. 24 yıl aranın ardından katıldığımız ve büyük bir zafer beklediğimiz A Milli Takımımız ne yazık ki gruptan bile çıkamadı.

Dönüp şöyle geriyor bakıyorum grubumuzdaki takımlar karşısında ne kadar kötü futbol oynamışız, ne kadar sıradan takımlara elenmişiz üzülmüyor değilim açıkçası. Çünkü biz bu gruptan çıkmalıydık ama sağolsun futbolcularımızın egosu yüzünden erkenden havlu attık.

Erken veda ettiğimiz 2026 Dünya Kupası’nda neden başarısız olduğumuza dair fikirlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Türk futbolu, zaman zaman büyük başarılarla milyonları sevindirse de 2026 Dünya Kupası söz konusu olduğunda aynı istikrarı yakalayamıyor. 2002'de elde edilen tarihi üçüncülük hâlâ gururla anılıyor. Ancak aradan geçen yıllarda bu başarı kalıcı bir sisteme dönüşmedi. Bugün sorulması gereken soru, "Neden başaramıyoruz?" değil, "Neden aynı hataları tekrar ediyoruz?" olmalıdır.

Öncelikle en büyük sorunlardan biri plansızlıktır. Türk futbolunda uzun vadeli projeler yerine kısa vadeli başarılar ön plana çıkıyor. Teknik direktör değişiklikleri, yönetim krizleri ve günü kurtarmaya yönelik kararlar, sürdürülebilir bir futbol kültürünün oluşmasını engelliyor. Başarı tesadüflerle değil, istikrarla gelir.

Bir diğer önemli sorun altyapıdır. Avrupa'nın önde gelen futbol ülkeleri genç oyuncularını modern tesislerde yetiştirirken, Türkiye'de birçok kulüp hâlâ hazır futbolcu transferine yöneliyor. Genç yetenekler yeterince süre alamıyor ve gelişimlerini tamamlayamadan sistemin dışında kalabiliyor. Oysa güçlü milli takımların temelinde güçlü altyapılar bulunur.

Ekonomik sorunlar da başarısızlığın önemli nedenleri arasında yer alıyor. Kulüpler yüksek borç yükü altında mücadele ederken plansız transfer politikaları sürdürülebilirliği zorluyor. Genç oyunculara yatırım yapmak yerine kariyerinin son dönemindeki yıldız isimlere yönelmek, kısa vadede ilgi çekse de uzun vadede milli takıma beklenen katkıyı sağlamıyor.

Futbolun sadece sahada oynanmadığı da unutulmamalıdır. Bilimsel analiz, veri kullanımı, spor psikolojisi ve fiziksel performans yönetimi artık modern futbolun vazgeçilmez parçalarıdır. Dünya futbolu bu alanlarda hızla ilerlerken Türkiye'nin bu dönüşüme aynı hızda ayak uyduramadığı görülüyor.

Elbette yetenek konusunda Türkiye'nin eksiği yok. Sokaklarda, amatör liglerde ve altyapılarda keşfedilmeyi bekleyen binlerce genç bulunuyor. Sorun, yeteneğin eksik olması değil; Bu yeteneği doğru planlama, sabır ve profesyonel anlayışla geliştirecek sistemin yeterince güçlü olmamasıdır.

Dünya Kupası'na katılmak yalnızca iyi futbolculara sahip olmakla mümkün değildir. Güçlü bir futbol ekosistemi, sağlam bir yönetim anlayışı, uzun vadeli strateji ve istikrarlı bir yapılanma gerektirir. Türkiye geçmişte bunun mümkün olduğunu gösterdi. Aynı başarı yeniden yakalanabilir; Ancak bunun yolu günü kurtaran kararlar yerine geleceği inşa eden politikaları hayata geçirmekten geçiyor.

Türk futbolunun ihtiyacı mucizeler değil, doğru planlama ve kararlılıktır. Dünya Kupası sahnesinde yeniden yer almak istiyorsak önce oyunun kurallarını değil, futbol anlayışımızı değiştirmemiz gerekiyor.

Hepinize sağlıklı ve güzel günler diliyorum…