Kurban Bayramı’nın arife günü, çocukluğumun en özel zamanlarından biriydi. Bayramın kendisinden bile daha heyecanlı gelirdi bana. Çünkü arife, bekleyişin en güzel hâliydi. Sokakların telaşı, evlerin temizliği, mutfaktan yükselen kokular, annelerin yorgun ama mutlu yüzleri… Hepsi bayramın yaklaştığını hissettirirdi.

Çocukken sabah erkenden uyanırdım arife günlerinde. Annem çoktan kalkmış olurdu. Bir yandan sarma sarar, bir yandan tatlı hazırlardı. Evde ağır ama huzur veren bir yemek kokusu dolaşırdı. Camlar silinir, halılar süpürülür, bayramlık kıyafetler yatağın üzerine özenle bırakılırdı. O kıyafetlere dokunup tekrar tekrar bakardım. Sanki onları giyince bir anda büyüyecekmişim gibi hissederdim.

Ama en unutamadığım anı, babamla çıktığımız bayram alışverişidir.

Mahallenin küçük çarşısına giderdik. Kalabalık olurdu; herkesin yüzünde aynı tatlı telaş… Babam elimden sıkıca tutardı kaybolmayayım diye. Bir dükkânın önünde rengârenk şekerler olurdu. Ben her seferinde en parlak olanı seçmeye çalışırdım. Babam ise hiç sıkılmadan beklerdi. Sonra gizlice avucuma birkaç ekstra şeker sıkıştırır, “Annen görmesin,” derdi. O küçücük sır, çocuk kalbimde kocaman bir mutluluk olurdu.

Akşam ezanı yaklaşırken mahallede başka bir sessizlik başlardı. Gün boyu koşuşturan insanlar biraz durulur, bayramın manevi tarafı hissedilmeye başlanırdı. Büyükler mezarlığa gider, dualar okunurdu. O anlarda çocuk aklımla bile hayatın sadece neşeden ibaret olmadığını hissederdim. Bayramın içinde özlem de vardı, hatırlamak da…

Şimdi büyüdük. Eski mahalleler değişti, o küçük çarşıların çoğu kapandı. Babamın elimden tuttuğu sokaklardan artık tek başıma geçiyorum. Ama ne zaman arife günü gelse, burnuma hâlâ annemin mutfağından tatlı kokusu gelir gibi oluyor. İçimde küçük bir çocuk yeniden heyecanlanıyor.

Belki de bayram dediğimiz şey; sofralardan, yeni kıyafetlerden ya da kalabalıklardan çok, hafızamızda yaşayan o sıcak anılardır. Ve arife günü, insanın çocukluğunu en sessiz şekilde hatırladığı zamandır.