Kapılar arasında kaybolan güven, ilke mi? Koltuk mu?

Ana muhalefet partisi olmak, sadece iktidarı eleştirmek değildir. Aynı zamanda iktidara talip olmak, topluma güven vermek ve yarına hazırlanmak demektir.

Güçlü bir ana muhalefet, demokrasinin en önemli teminatlarından biridir.

Bugün ise CHP’ye bakıldığında, kamuoyunda iktidara hazırlanan bir parti görüntüsünden çok, kendi içinde çözülmeler yaşayan bir yapı algısı oluşuyor.

Birbiri ardına gelen istifalar, parti değiştiren belediye başkanları ve seçilmiş milletvekilleri, bu algıyı daha da güçlendiriyor.

Siyasetin doğasında parti değiştirmek elbette vardır.

Ancak seçmenin oyuyla belirli bir siyasi kimliği temsil ederek göreve gelenlerin, kısa süre sonra başka bir siyasi partiye geçmesi, beraberinde ciddi bir temsil ve siyasi etik tartışmasını da getiriyor.

İktidar cephesi ise bu geçişlere oldukça açık bir kapı politikası izliyor.

Adeta “Kim olursan ol, gel” anlayışıyla yeni katılımları karşılıyor. CHP’li seçilmişlere Ak kapıda yer alıyor.

Rozet takma törenleri, tebessümler, hatıra fotoğrafları ve “aramıza hoş geldiniz” mesajları artık siyasetin alışıldık görüntüleri haline geldi.

Peki ya seçmen?

Sandıkta belirli bir siyasi anlayışa destek veren vatandaş, oy verdiği ismin kısa süre sonra bambaşka bir siyasi safta yer almasını nasıl değerlendiriyor?

Bu sorunun cevabını en iyi yine sandık günü seçmen verecektir.

Çünkü siyaset sadece kapılar arasında dolaşmak değildir. Siyaset, aynı zamanda ilkelere, verilen sözlere ve seçmenin emanetine sahip çıkabilmektir.

Bir kapıdan çıkıp diğer kapıya girmek belki kolaydır.

Son günlerin modası CHP kapısında Ak kapıya koşanlar.

Zor olan ise o kapıdan çıkarken geride bıraktığınız seçmenin vicdanında aynı güveni koruyabilmektir.

Son söz şu olsun: Siyasette kapılar çok olabilir.

Ancak ahlaki duruş ve siyasi sadakat, her kapının anahtarı değildir.

Onlar, ancak ilkelere bağlılıkla kazanılır.