Çocukluğum köyde geçti. Köyler eşekten geçilmezdi.

9-10 yaşlarında iken, at yüksek gelir, korkardım. Eşek öyle değildi; binmesi kolay, sürmesi eğlenceliydi. Arkadaşlarla yarış bile yapardık.

Biz çocuklar için eğlenceli arkadaşlar olan at ve eşekler, büyüklerin eli ayağıydı; hemen her işlerine koştururlardı.

Şimdi köylerde at eşek iyice azalmış durumda. Eskisi gibi ihtiyaç duyulmamasının etkisi vardır bunda elbet. Ancak diğer taraftan at eşek çiftliklerinin çoğaldığı düşünülürse, nereye gidiyor bunca eşek, bunca at? Özellikle yaşlanmış yarış atları, sirk atları, çiftlik atlarının sonu ne oluyor?

Bu soruların cevabı sanırım Tarım Bakanlığı’nın Taklit ve Tağşiş Listesi’nde gizli.

12 Mart’ta güncellenen listeye, tek tırnaklı eti tespit edilen 9 yeni işletme girmiş. Millete “dana eti”, “dana sucuk”, “dana kavurma” diye at eşek eti yedirmiş, namussuz şerefsizler.

Eşekçi işletme listesi her güncellemede uzuyor, diğer taraftan her denetimde yenilerine rastlanıyor.

Bi bitmediler; Allah’tan korkmaz kuldan utanmazlar.

Anlaşılan o ki, ülkede eşeklerin sonu gelmeden bitmeyecekler.

Devlet diyorum; madem bunların önüne geçemiyor, eşekleri mi ortadan kaldırmayı denese? Belki orada başarılı olur da, millet eşek eti yemekten kurtulur.