Bir anne olarak bugün sizlere yalnızca bir savaştan değil, çocukluğunu yaşayamayan çocuklardan söz etmek istiyorum.

Gazze’de çocuklar var… Bizim çocuklarımız gibi oyun oynaması, okula gitmesi, annesinin elini tutup güvenle uyuması gereken çocuklar…

Ama onların geceleri ninnilerle değil, korkuyla geçiyor. Kimi evini kaybetmiş, kimi annesini babasını, kimi de çocuk olmanın ne demek olduğunu unutmuş durumda.

Üstelik şimdi kış kapıda. Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu UNICEF’in 10 Kasım tarihli açıklamasına göre şiddetli yağışlar Gazze’deki çadırları su altında bırakıyor. Daha birkaç gün önce üçü çocuk dört kişi, üzerlerine kum tepesinin çökmesi sonucu hayatını kaybetti.

Şimdi kendimize bir soru soralım: Biz çocuklarımız üşümesin diye üzerlerine bir battaniye daha örterken, Gazze’de bir çocuğun ıslak bir çadırda sabahı beklediğini bilerek nasıl hayatımıza hiçbir şey olmamış gibi devam edebiliriz?

Elbette tek başımıza bir savaşı durduramayız. Ama sessiz kalmamak, duyarlı olmak ve elimizden geleni yapmak bizim elimizde.

İşte burada boykot meselesi de önem kazanıyor. Boykot, insanların vicdani ve ekonomik tercihlerini barışçıl biçimde ortaya koyabilecekleri bir dayanışma yoludur. Tüketirken sorgulamak, alışveriş yaparken tercihlerimizin nereye uzandığını düşünmek küçük gibi görünen ama toplumsal anlam taşıyan adımlardır.

Elbette boykot yapmayan insanları suçlamak yerine bilinçlendirmeyi seçmeliyiz. Doğru bilgiye ulaşmalı, güvenilir kaynaklardan açıklanan boykot çağrılarını takip etmeli ve tercihlerimizi bilinçli yapmalıyız.

Bunun yanında insani yardım kuruluşlarına destek olmak, çocukların barınma, beslenme ve sağlık ihtiyaçlarına katkı sunmak da dayanışmanın önemli bir parçasıdır.

Ben bir anneyim. Çocuğumun başını yastığa huzurla koyması benim için dünyanın en büyük mutluluklarından biri. Gazze’deki annelerin de tek isteği bu değil mi? Çocuklarının korkmadan uyuması, karnının doyması ve sabah yeniden gülümseyebilmesi…

Dünyanın neresinde doğarsa doğsun bir çocuk, savaşın, yoksulluğun ve nefretin bedelini ödememeli.

Unutmayalım; çocukların milliyeti, dili, dini olabilir ama acının dili yoktur.

Bugün belki bir çocuğun hayatını tek başımıza değiştiremeyiz. Ama onun yaşadıklarına sırtımızı dönmemeyi seçebiliriz.

Çünkü vicdan, yalnızca üzülmek değil; imkânın ölçüsünde harekete geçmektir.

Bir çocuğun gözyaşı, dünyanın neresinde akarsa aksın hepimizin yüreğine düşmelidir.