Bazı haberleri okuduğumuzda sadece üzülmeyiz… Bir anne olarak içimiz acır.

Kıbrıs açıklarında yaşanan gemi faciası da işte böyle bir acı bıraktı hepimizin yüreğinde. Bir sabah sevdiklerine sarılıp yola çıkan insanların, akşam olduğunda aileleri tarafından endişeyle beklenmesi… Bir annenin evladından, bir eşin eşinden, bir çocuğun anne ya da babasından gelecek haberi beklemesi…

İnsanın yüreği bunu düşünmeye bile dayanamıyor.

Hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Ailelerine ve sevenlerine sabır diliyorum.

Ama en çok da hâlâ bir umutla güzel haber bekleyen ailelerin ellerinden tutmak geliyor içimden. Çünkü anne yüreği bilir; insan, sevdiğinden gelecek küçücük bir habere bile nasıl tutunur.

Dilerim denizde sürdürülen arama-kurtarma çalışmalarından güzel haberler gelir. Dilerim başka hiçbir anne, evladının yolunu böyle gözyaşlarıyla beklemek zorunda kalmaz.

Bu acı hepimize bir kez daha hatırlatsın:

Bir insanın hayatından, bir annenin gözyaşından, bir çocuğun bekleyişinden daha kıymetli hiçbir şey yoktur.

Başımız sağ olsun Kıbrıs…

Hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, geride kalanlara sabır; kayıplarını bekleyen ailelere ise umut diliyorum.