Değerli Ulus Gazetesi okurları bu yazımda sizlerle göz bebeğimiz, geleceğimizin teminatı olan çocuklarımızın neden mutsuz olduğu ile ilgili bir şeyler paylaşmak istiyorum. Günümüzün en büyük sorunlarından birisi olan mutsuz çocuklarımız için bu yazıyı kaleme almayı kendime görev sayıyorum.

Bir toplumun geleceğini anlamak istiyorsanız çocuklarının gözlerine bakın derler. Çünkü çocuklar, yetişkinlerin gizlemeyi başardığı pek çok duyguyu saklayamaz. Bugün çevremize baktığımızda ise birçok çocuğun gözlerinde eskisi kadar neşe göremiyoruz. Peki, çocuklar neden mutsuz?

Modern çağın çocukları, tarihin belki de en konforlu döneminde büyüyor. Oyuncakları daha fazla, teknolojik imkanları daha gelişmiş, bilgiye erişimleri daha kolay. Ancak tüm bunlara rağmen mutluluk seviyeleri aynı oranda artmıyor. Çünkü mutluluk yalnızca sahip olmakla ilgili değildir; Hissetmekle ilgilidir.

Çocukların mutsuzluğunun en önemli nedenlerinden biri, onlarla geçirilen kaliteli zamanın azalmasıdır. Anne ve babalar yoğun iş temposu içinde yaşam mücadelesi verirken, çocuklar çoğu zaman ekranlarla baş başa kalıyor. Birlikte geçirilen saatler artmasa da satın alınan hediyeler artıyor. Oysa çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey yeni bir oyuncak değil, kendilerini dinleyen bir çift kulaktır.

Bir diğer neden ise başarı baskısıdır. Daha küçük yaşlarda sınavlar, kurslar, yarışmalar ve beklentiler çocukların omuzlarına ağır yükler bindiriyor. Oyun oynaması gereken yaşlarda performans göstermeye zorlanan çocuklar, hata yapmaktan korkan küçük yetişkinlere dönüşüyor. Sürekli daha iyi olmaları söylenen çocuklar, oldukları haliyle değerli olduklarını unutabiliyor.

Teknolojinin etkisi de göz ardı edilemez. Sosyal medya ve dijital içerikler çocuklara eğlence sunarken aynı zamanda kıyaslama kültürünü de beraberinde getiriyor. Başkalarının hayatlarını izleyen çocuklar, kendi yaşamlarından memnun olmamayı öğrenebiliyor. Gerçek arkadaşlıkların yerini sanal ilişkiler aldıkça yalnızlık duygusu derinleşiyor.

Ayrıca şehir yaşamı çocukların doğayla bağını zayıflatıyor. Beton binalar arasında büyüyen, güvenlik kaygıları nedeniyle sokakta özgürce oynayamayan çocuklar, çocukluklarının en önemli deneyimlerinden mahrum kalıyor. Oysa bir ağaca tırmanmak, bisiklete binmek ya da arkadaşlarla saatlerce oyun kurmak yalnızca eğlence değil, aynı zamanda ruhsal gelişimin de temel parçalarıdır.

Çocukların mutsuzluğu aslında bize bir şey anlatıyor: Daha hızlı yaşayan ama daha az paylaşan bir toplum haline geldik. Çocuklar bizden mükemmel bir dünya istemiyor. Onlar sevgi, ilgi, anlayış ve güven istiyor. Bazen bir sohbet, bir yürüyüş ya da birlikte geçirilen sade bir akşam, en pahalı hediyelerden daha değerli olabiliyor.

Belki de çocukları yeniden mutlu etmenin yolu, onlara daha fazlasını vermek değil; onlarla daha fazla birlikte olmaktır.

Sevgili okurlarım onun için ebeveynler lütfen çocuklarına daha çok vakit ayırıp onları dinlesinler, sohbet etsinler ama anne ve baba olduklarını unutmadan bunu yapsınlar ki çocuklar onlara değer verdiğinin farkına varsınlar.

Siz çocuklarınıza sahip çıkmadığınız taktirde inanın başkaları özellikle de bu teknoloji dünyasında sahip çıkacaktır bundan yana kuşkunuz olmasın…