Bir anne olarak bu haberlerden sonra kendime tek bir soru soruyorum:

Bu dünyada çocuklarımızı nasıl koruyacağız?

Eskiden korkularımız sınırlıydı. Sokak, yabancı, gece…

Şimdi korku her yerde. Ekranda, okul yolunda, dijital dünyada, hatta bazen “güvende” sandığımız yerlerde. Karanlık, kapıyı çalmıyor artık; içeri sızıyor.

Ve çocuklarımız bu karanlığın ortasında büyüyor.

Özgürlükleri yavaş yavaş ellerinden alındı

Çocuklar artık özgür değil.

Sokakta oynayamıyorlar, yalnız yürüyemiyorlar, güvenle büyüyemiyorlar.

Biz anne babalar ise sürekli tetikteyiz. Endişe, hayatımızın bir parçası hâline getirildi.

Bu bir tesadüf değil.

Toplumlara korku empoze edildiğinde, herkes içine kapanır.

İnsanlar çocuklarını korumaya çalışırken hayattan kısmaya başlar.

Ama sormamız gereken soru şu:

Çocuklarımızı korurken, onların çocukluğunu da kaybettirmiyor muyuz?

En ağır yük anne babaların omzunda

Her anne aynı duayı ediyor: “Benim çocuğuma bir şey olmasın.”

Ama artık bu dua yetmiyor.

Çünkü tehdit görünür değil, tanıdık değil, tek bir yerde değil.

Bu belirsizlik, anne babaları en çok yoran şey.

Bize korku öğretildi.

Sürekli “dikkat et”, “sakın”, “yasak”, “olmaz” dememiz beklendi.

Böylece çocuklarımız değil, biz tutsak olduk.

Asıl kaygı

Asıl kaygı şu:

Çocuklarımızı bu kadar korkuyla büyütürsek, yarın nasıl cesur, özgür, sağlam bireyler olacaklar?

Onlara sürekli dünyanın kötü olduğunu anlatırsak,

onlar iyiliği nereden öğrenecek?

Karanlığı inkâr edemeyiz, ama karanlığa teslim de olamayız.

Ne yapacağız?

Belki dünyayı hemen değiştiremeyiz.

Ama çocuklarımıza şunu verebiliriz: – Güven duygusu

– Açık iletişim

– Bilgiyle korunma

– Korkuyla değil bilinçle büyüme

Onları fanusun içine koyamayız.

Ama karanlığa karşı ışık olmayı öğretebiliriz.

Son söz

Bu dünya çocuklar için giderek daha zor bir yer hâline geliyor.

Ama çocuklarımızın özgürlüğünü korkuya teslim edersek, karanlık zaten kazanmış olur.

Bir anne olarak şuna inanmak istiyorum:

Çocuklarımızı sadece saklayarak değil, güçlendirerek koruyacağız.

Ve belki de en büyük direniş şudur:

Karanlığa rağmen, çocuklarımızı umutla büyütmek.