Memura yapılan zam açıklandı. Rakamlar duyuruldu, tablolar paylaşıldı, yüzdeler konuşuldu. Ancak açıklamanın ardından memurun cebinde hissedilen tek şey yine aynı oldu: eksiklik. Bu artış, bir iyileştirme değil; adeta “bir süre daha idare edin” çağrısıdır. Yani memura zam değil, sabır tavsiye edilmiştir.

Bugün bir memur maaşı, daha ayın ilk haftasında eriyor. Kira, fatura, ulaşım ve gıda giderleri karşısında yapılan artış sembolik kalıyor. Market raflarıyla maaş bordrosu arasındaki makas her geçen gün biraz daha açılıyor. Enflasyon rakamları kağıt üzerinde düşse bile, memurun hayatında hissedilen pahalılık hız kesmiyor.

Memur dediğimiz kesim, devletin omurgasıdır. Öğretmen, hemşire, polis, zabıt katibi, mühendis… Kamu düzeni bu insanların emeğiyle ayakta durur. Ancak bugün bu insanlar, temel ihtiyaçlarını karşılayıp karşılayamayacaklarını düşünür hale gelmiş durumda. Gelecek planı yapmayı bırakın, ay sonunu görmek başlı başına bir mesele.

Açıklanan zam, memurun alım gücünü artırmıyor; sadece düşüşü bir nebze yavaşlatıyor. Oysa beklenti nettir: Maaş artışı, gerçek enflasyonla ve hayatın somut koşullarıyla uyumlu olmalıdır. Çarşıda, pazarda, kirada karşılığı olmayan bir zam, rakamsal bir düzeltmeden öteye geçmez.

Daha da vahimi, bu durumun normalleştirilmeye çalışılmasıdır. “Şükredin”, “başkaları daha zor durumda” söylemleri, hak arayışının önüne konulan sessiz engellerdir. Oysa mesele kıyas değil, adalettir. Memur refah talep etmiyor; insanca yaşanabilecek bir denge istiyor.

Sabır, elbette kıymetlidir. Ancak sabır, adil bir düzenin yerine ikame edilemez. Sürekli sabır beklenen bir toplumda umut zayıflar, motivasyon düşer, kamu hizmetinin kalitesi kaçınılmaz olarak zarar görür.

Bugün memura verilen mesaj açıktır: “Bir süre daha dayan.” Fakat bilinmelidir ki geçim derdiyle kuşatılmış bir memur, sadece kendisi için değil, hizmet verdiği toplum için de yorgundur. Bu nedenle mesele sadece bir maaş artışı değil, kamusal vicdan meselesidir.

Memurun sabrı sınırsız değildir. Ve hiçbir zam, adaletin yerini tutmaz.