Ankara susuz kalıyor.

Bu cümle artık bir ihtimal değil, ağır ağır yaklaşan bir gerçek.

Barajlardaki doluluk oranları düşüyor, toprak çatlıyor, gökyüzü eskisi gibi cömert davranmıyor. Yağmur, takvimini şaşırmış gibi; bazen hiç gelmiyor, bazen olması gerekenden çok daha sert geliyor. Mevsimler yer değiştirirken, biz hâlâ bu dengenin bozulmadığını varsayarak yaşamaya devam ediyoruz.

Oysa susuzluk yalnızca musluktan akan suyun kesilmesi değildir.

Susuzluk; toprağın bereketini kaybetmesi, ağacın meyveye duramaması, şehrin nefesinin daralmasıdır. Ankara’da yaşanan tam da budur. Kurak geçen mevsimler, iklim dengesinin bozulması ve plansız su tüketimi üst üste gelmiş; sonuçta başkent, sessiz bir krizle karşı karşıya kalmıştır.

Bu krizi sadece “yağmur yağmadı” diyerek açıklamak kolaycılıktır. Evet, iklim değişikliği artık inkâr edilemez bir gerçek. Havalar dengesiz, mevsimler kırılgan, kuraklık daha uzun ve daha sert. Ancak insan eliyle yapılan yanlışları bu tablonun dışına itemeyiz. Kontrolsüz şehirleşme, suyu sınırsız bir kaynak sanan alışkanlıklar ve geç kalınmış önlemler bu krizin büyümesinde pay sahibidir.

Asıl tehlike ise susuzluğun normalleşmesidir.

“Bir şekilde halledilir” rahatlığı, en büyük kuraklıktır. Çünkü suyun yokluğu önce umursamazlıkla başlar. Musluk açık kalır, bahçe hoyratça sulanır, barajların dili sessiz olduğu için kimse onları dinlemez.

Ankara bugün bize açık bir uyarı veriyor:

Doğa, ihmalin bedelini er ya da geç ödetir.

Bu mesele ne sadece yöneticilerin ne de sadece vatandaşın sorunudur. Bu mesele ortak akıl, ortak tedbir ve ortak vicdan meselesidir. Su tasarrufu bir tercih değil, ahlaki bir zorunluluktur artık. Çünkü suyu korumak, geleceği korumaktır.

Unutmayalım:

Kuruyan yalnızca barajlar değildir.

Eğer bu gidişi durduramazsak, kuruyan şey şehirlerin ruhu, hayatın sürekliliği ve çocuklarımıza bırakacağımız yarınlar olacaktır.

Ankara susuz kalmasın diye değil,

biz insanlığımızı kaybetmeyelim diye suya sahip çıkmalıyız.