Eski dizileri düşündüğüm de hep bir gülümseme beliriyor yüzümde Bizimkiler'in Kapıcı Cafer'i, İkinci Bahar'ın Ali Haydar'ı, 80’lerin Ergun Plak’ı zihnimde beliren ilk duygu da güven ve iyi niyet.

O yıllara ait tüm diziler dayanışmayı, dürüstlüğü ve ne pahasına olursa olsun ayakta kalan aile bağlarını verirdi bizlere. Dizi içinde ki karakterler hata yapsa bile dizi her zaman yapıcı bir ahlaka, sevgiye ve mahalle kültürünün koruyucu kollarına çıkardı. O diziler, bizlerin güvenle izlediği birer hayat okulu gibiydi.

Kusursuz insanlar yoktu, hepsi mahallemizdeki komşularımız gibiydi. Biz seyrederken özenmiyor, kendimizi buluyorduk. Ve o dönemlerde yetişen bizler iyi niyeti, hoşgörüyü, yardımsever olmayı öğrendik.

Bu arada o dönem de internet olmadığı için de şanslıydık.

Günümüz de internet üzerinden oynanan kavgalı dövüşlü oyunların varlığı , aynı şekilde tv de hangi kanalı açsak,

vurdulu kırdılı diziler, haberlerde ki normalleştirilmiş silahlı görüntüler ve lüks hayatların gölgesindeki acımasız entrikalar herkesi esir almış durumda.

Artık dizilerde ki karakterlerin gücü maalesef adaletle değil, ellerindeki silahla veya uyguladıkları psikolojik şiddetle ölçülüyor.

Hal böyle olunca; bize insanlığımızı, samimiyeti ve komşuluğu hatırlatan, hala seyretmekten mutluluk duyduğum o eski tüm dizilere selam olsun...