Geçen gün bir kafede yan masadaki konuşmaya gayriihtiyari kulak misafiri oldum. Genç bir kadın, telefondaki ses tonunda adeta ezilip büzülerek, "Tabii ki yaparım, ne demek... Hafta sonu planım vardı ama önemli değil, iptal ederim, projeyi ben tamamlarım" diyordu. Telefonu kapattıktan sonra derin, ciğerlerini sökecekmiş gibi bir iç çekti.

Yüzündeki o bezginlik, o omuzlarındaki görünmez yük... Aslında hepimize çok tanıdıktı… Hem de birebir tanıdık. Benim de hayır diyememe gibi bir yapım var maalesef; eminim içimizde bu durumda olan pek çok kişi vardır. Bunun en büyük nedeni, kimseyi üzmek, kırmak, gücendirmek istememem.

Modern dünyanın en bulaşıcı, en sinsice yayılan ve ne yazık ki reçetesi eczanelerde satılmayan bir hastalığından muzdaribiz hepimiz: İnsanları memnun etme hastalığı. Literatürdeki havalı adıyla People Pleasing, bizim buraların diliyle ise "kıramamak", "hayır diyememek".

Peki, neden yapıyoruz bunu? Birilerine "Hayır, şu an bunu yapamam" demek neden dünyanın en ağır yükünü sırtlanmak gibi geliyor?

Çünkü çocukluğumuzdan beri uslu, uyumlu ve her şeye "peki" diyen bireyler olarak yetiştirilmedik mi? Sınır çizmeyi bencillik, kendi alanını korumayı kabalık sanmadık mı? Birilerini reddettiğimizde bizi artık sevmeyeceklerinden, yalnız kalacağımızdan, dışlanacağımızdan korkmadık mı? Oysa acı gerçek şu ki: Başkalarına "evet" derken, kendimize kaç kez "hayır" dediğimizi hiç hesaplamadık.

Bir örnekle anlatmak geldi içimden. Her şeye "evet" diyen insan, zamanla kendi hayatının şoför koltuğundan inip arka koltuğa geçen bir yolcuya dönüşüyor. Direksiyonda hep başkalarının talepleri, başkalarının ajandası, başkalarının mutluluğu var. Bizler ise sadece onların gitmek istediği yere yakıt taşıyan birer hamal olup çıkıveriyoruz.

Üstelik bu yük sadece ruhu ezmiyor; beden de bir yerden sonra isyan ediyor. Sebepsiz baş ağrıları, geçmeyen mide yanmaları, sabahları yataktan kalkamayacak kadar yorgun hissetmeler... Vücut, dilimizin söyleyemediği o "Hayır!" çığlığını, hastalıklarla haykırıyor aslında.

Herkesi memnun etmeye çalışarak geçirdiğimiz bir ömrün sonunda elimizde kalan tek şey, kocaman bir tükenmişlik ve içimizde biriken gizli bir öfke oluyor.

En acısı da günün sonunda o memnun etmeye çalıştığımız insanların gözünde "iyilik meleği" değil, sadece "işi düştüğünde aranacak kullanışlı bir seçenek" olarak kalıveriyoruz. Çünkü sınırları olmayan bir insanın varlığı, başkaları tarafından asla ciddiye alınmaz.

Gelin, bugün bir milat olsun. İlk "hayır"ımızı telaffuz edelim. Korkmayın, dünya başımıza yıkılmayacak. Bizi gerçekten sevenler sınırlarımıza saygı duyacak. Bizi sadece kullanmak isteyenler ise hayatımızdan yavaşça ayıklanacak.

Unutmayın; "Hayır" demek bir kabalık değil, kendi hayatımıza duyduğumuz saygının en net göstergesidir. Kendi hayatımızın kaçak yolcusu olmayı bırakalım ve direksiyonu yeniden elimize alalım.