Emeklinin cebine girmeden eriyen maaşın hesabını kim verecek?

Yılın sonuna yaklaşırken milyonlarca emeklinin gözü kulağı ocak ayında yapılacak maaş artışında. Herkes aynı soruyu soruyor: Emekliye ne kadar zam yapılacak?

Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, ülkesine hizmet etmiş insanlar bugün hayatlarının en sakin dönemini yaşamak yerine geçim mücadelesi veriyor.

Bir emekli pazara çıkarken hesap yapıyor. Markete girerken alacaklarını seçmek zorunda kalıyor. Kasaya geldiğinde sepetindeki ürünlerin bir kısmını geri bırakıyor.

Eskiden emeklilik denildiğinde insanın aklına biraz dinlenmek, torunlarına vakit ayırmak, ihtiyaçlarını karşılayabilmek gelirdi. Bugün ise emekli için en büyük mesele ayın sonunu getirebilmek.

Şimdi gözler ocak ayında yapılacak zamlarda. Maaşlara artış yapılacak, rakamlar açıklanacak, hesaplamalar konuşulacak. Peki ya sonra?

Asıl sorulması gereken soru tam da burada başlıyor.

Emekliye zam yapılıyor, peki neden piyasada da hemen zam beklentisi oluşuyor?

Devlet emeklinin maaşını artırmak için düzenleme yaparken bazı fırsatçılar neden bunu yeni bir fiyat artışı fırsatı olarak görüyor?

Maaşlara zam geleceği konuşulmaya başlandığında kiraya, market ürünlerine, temel ihtiyaçlara yeni fiyatlar ekleyen bir anlayış varsa burada yalnızca maaş düzenlemesini konuşmak yeterli değildir.

Bir emeklinin cebine girecek birkaç bin liranın hesabını yaparken, bazı kesimlerin bu artışı daha vatandaşın eline geçmeden fiyatlara yansıtması kabul edilebilir mi?

Elbette her fiyat artışını fırsatçılık olarak değerlendiremeyiz. Maliyetler, üretim giderleri ve ekonomik koşullar da dikkate alınmalıdır. Ancak maliyetle açıklanamayan, yalnızca daha fazla kazanma hırsıyla yapılan artışların da karşılıksız kalmaması gerekir.

Burada ciddi bir denetim sorumluluğu vardır.

Devletin bir eliyle emekliye verdiği desteği, diğer tarafta denetimsiz fiyat artışlarıyla kaybettirmemesi gerekir.

TÜİK'in 3 Kasım'da açıkladığı Ekim 2026 verilerine göre yıllık enflasyon yüzde 29,77, aylık enflasyon ise yüzde 2,58 olarak gerçekleşti. SSK ve Bağ-Kur emeklileri için temmuz-ekim döneminde oluşan dört aylık enflasyon farkı yüzde 8,29'a ulaştı. Ocak ayında uygulanacak kesin zam oranı ise yılın kalan enflasyon verileriyle belli olacak.

Rakamlar ortada. Ancak emeklinin gerçek hayatı yalnızca istatistiklerden ibaret değil.

Çünkü enflasyon hesabıyla mutfak hesabı her zaman aynı sonucu vermiyor.

Bir emekli düşünün...

Yıllarca çalışmış, çocuk büyütmüş, ev geçindirmiş, vergisini ve primini ödemiş. Bugün kendisine ayıracağı birkaç kuruşun hesabını yapmak zorunda. Bir kahve içmek, bir dostuyla dışarıda oturmak, torununa istediği hediyeyi almak bile bazen lüks hâline gelmiş.

Bu insanlar hayatlarının geri kalanını yalnızca faturaları düşünerek geçirmek zorunda mı?

Emekliye yapılacak zam, yalnızca maaş bordrosunda görünen bir rakam olmamalı. O artışın pazarda, markette, kirada ve günlük yaşamda gerçek bir karşılığı olmalı.

Bir ülkede emekli maaşına zam yapıldığında herkes fiyatları yeniden düzenlemeye kalkıyorsa burada ekonomik olduğu kadar toplumsal bir sorumluluk da vardır.

Kimse unutmasın: Bugünün emeklileri, dünün çalışanlarıdır. Bugün sahip olduğumuz imkânların, yolların, okulların, fabrikaların ve üretimin arkasında onların da emeği vardır.

Onlar yıllarca bu ülke için çalıştı. Şimdi beklentileri çok büyük değil. İnsanca yaşamak, kimseye muhtaç olmamak, ay sonunda çocuklarından para istememek istiyorlar.

Devletin görevi emeklinin alım gücünü korumak, piyasayı denetlemek ve haksız fiyat artışlarının önüne geçmektir. Esnafın da işverenin de ev sahibinin de toplumsal sorumluluğunu unutmaması gerekir.

Çünkü bir emeklinin maaşına yapılan artış, başkalarının daha fazla kazanma hırsına kurban edilmemelidir.

Buradan bir kez daha sormak istiyorum:

Emekliye zam yapılacaksa neden her şeyin fiyatı yeniden konuşuluyor? Neden emeklinin alacağı artışın hesabı yapılırken piyasadaki fiyatların da aynı hızla yükselmesine göz yumuluyor?

Emekliye verilen zam, fırsatçının kazanç kapısı değil, emeklinin nefes alma imkânı olmalıdır.

Bir ülkenin büyüklüğü yalnızca ekonomik rakamlarla ölçülmez. O ülkenin yıllarca çalışmış insanlarına nasıl davrandığıyla da ölçülür.

Emekli sadaka istemiyor. Yıllarca verdiği emeğin karşılığını, insanca yaşayabileceği bir hayatı istiyor.

Artık emeklinin cebine giren paranın değil, o parayla alabildiği hayatın hesabını yapmanın zamanı gelmedi mi?