Trendyol Süper Lig’in 11’inci haftası Beşiktaş ile Gençlerbirliği arasındaki maçla tamamlandı. Kara Kartal rakibinin 10 kişi kalmasını da fırsat bilerek sahadan 3-0 galip ayrılarak milli araya moralli girdi.

Ligin 10’uncu haftasında Alanyaspor’u 5-0 yenerek büyük bir sürprize imza atan Gençlerbirliği ne yazık ki Beşiktaş karşısında bir varlık gösteremedi üstelik daha 27’inci dakikada 10 kişi kalarak yenilgiyi kabul etmiş oldu.

Ankara’nın kökleri asırlık çınarına yaraşır bir aidiyetle, kırmızı siyahlı renklere gönül verenler için Beşiktaş deplasmanı her zaman sadece bir 9 dakikadan ibaret olmamıştır. O stat, tarihin, ekolün ve başkaldırının sahasıdır.

Ancak Vodafone Park’ın yeşil çimlerinden süzülen 3-0’lık ağır tablo, bu defa sadece skorbordun acı bir gerçeğini değil; Gençlerbirliği’nin uzun süredir sırtında taşıdığı kronik sorunların, sahipsizliğin ve sahadaki çaresizliğin en net, en sarsıcı portresini çizdi.

Tabela 3-0 yazdı ama asıl can yakan, o tabelanın ötesinde yatan ruhsuzluktu. Kırmızı siyahlı camianın hafızasında Beşiktaş karşısında alınan nice onurlu direnişler, kafa tutuşlar vardır. Oysa bu akşam sahada varlığını hissettiremeyen, ilk düdükten itibaren rakipten gelen her hamleye karşı kabullenişle boyun eğen bir Gençlerbirliği izledik.

Maçın başından itibaren Beşiktaş’ın merkezde kurduğu baskı karşısında Başkent ekibinin orta sahası adeta bir hayalet gibi kayboldu. Savunma dörtlüsü, siyah beyazlıların hızlı kanat akınları ve ara pasları karşısında çaresiz kaldı; Her kademe hatası, kalede tehlike olarak patladı. İlk golden sonra boyun büken, ikinci golden sonra ise tamamen teslim olan bir futbolcu topluluğu gördük bunda elbette 10 kişi kalmanın sıkıntısı büyük oldu.

Futbol elbette yenilmekle başa çıkılabilecek bir oyundur. Büyük takımlarla deplasmanda oynamak zorludur, kadro kalibreleri arasındaki uçurumlar ortadadır. Fakat Gençlerbirliği’ni, Gençlerbirliği yapan o asil duruş, son dakikaya kadar terinin son damlasına kadar savaşma kültürüdür. Bu akşam o kültürden eser yoktu. Sahadaki 11 oyuncu da sanki bu ağır yenilginin birer seyircisi gibiydi; ne isyan eden bir lider ne de oyunu ateşleyen bir reaksiyon çıktı.

Maç bittikten sonra ekrana yansıyan o boş bakışlar, aslında tüm sezonun özeti gibiydi. Ankara’nın bu kadim markası, ne yazık ki hak ettiği vizyondan ve yönetimsel istikrardan çok uzakta, günü kurtarma çabalarıyla savrulup duruyor. Kırmızı siyahlı taraftarlar, her deplasmanda olduğu gibi yine seslerini kıstı, yine takımlarının arkasında durdu ama karşılığında aldıkları sadece bir hüsran ve tükenmişlik oldu.

Bir kulüp sadece sahada kaybetmez; Ruhunu, aidiyetini ve gelecek umudunu kaybettiğinde asıl yıkım başlar. 3-0’lık yenilgi, teknik kadro ve yönetim için çok sert bir alarm zili olmalıdır. Bu tablo, "bir kara kaza" olarak geçiştirilemeyecek kadar derin yaralar barındırıyor.

Gençlerbirliği, bu ligin renklerinden, tarihinden ve omurgasından biridir. Ancak bu omurga böyle hırpalanmaya devam ederse, o köklü geçmişin hatıralarıyla ayakta kalmak da bir gün imkânsızlaşacak. Kırmızı siyahlı futbolcular ve yönetim, bu deplasman otobüsüne binerken şapkayı önlerine koyup uzun uzun düşünmek zorundadır: Biz bu armaya ne veriyoruz?

Bu mağlubiyet unutulur belki ama o sahadaki ruhsuzluk ve teslimiyetçi futbol kolay kolay unutulmayacak. Ankara’nın esintisi bu kez çok soğuk, çok acı esti. Şimdi bu enkazdan bir reaksiyon çıkarmak, o asil armanın hakkını yeniden teslim etmek boyunlarının borcudur. Yoksa bu gidişat, hüzünlü vedaların en acısının habercisi olmaktan öteye geçemez.

Son olarak her yenilgide bir hayır vardır diyerek bundan sonraki maçlarda daha dirayetli, daha mücadeleyi bir takım görmek en büyük arzumdur bunu da belirtmeden geçemeyeceğim…