Türkiye’nin konuşulmayan ama her gün biraz daha büyüyen bir gerçeği var:

Kayıp giden bir gençlik.

Sokak başlarında, park köşelerinde, okul çıkışlarında…

Henüz sakalı terlememiş çocukların elinde maddeler, ceplerinde bıçaklar var.

Artık 16-17 yaş değil mesele;

13 yaşında başlayan bir karanlıktan söz ediyoruz.

Maddeye ulaşmak bu kadar kolayken, umut bu kadar zor bulunuyor.

Bir çocuğun cebinde kalem yerine bıçak varsa, orada sadece suç yoktur; orada ihmal vardır, yalnızlık vardır, terk edilmişlik vardır.

Bugün 15 yaşındaki bir çocuk, 17 yaşındaki bir çocuğu korkmadan öldürebiliyorsa, soruyu sadece “neden öldürdü?” diye sormak yetmez.

Asıl soru şudur:

Bu çocuklar ne zaman hayattan vazgeçti?

Bir nesil, daha hayata başlamadan pes etmiş gibi.

Okul var ama anlam yok.

Aile var ama temas yok.

Ekran var ama yön yok.

Sokak ise her şeye hazır:

Maddeye de, şiddete de, suça da…

Bu çocuklara yıllarca “gelecek” dedik ama geleceği göstermedik.

“Sabret” dedik ama sabrın karşılığını hiç yaşatmadık.

“Hayal kur” dedik ama hayallerini küçümsedik.

Sonra da şaşırdık:

Neden kaçıyorlar, neden dağılıyorlar, neden öfkeler?

Madde bağımlılığı sadece bir sonuç.

Şiddet sadece bir sonuç.

Asıl sorun, bu çocukların kendilerini hiçbir yere ait hissetmemesi.

Bir genç, kendini değerli hissetmiyorsa;

Bir genç, görülmediğini düşünüyorsa;

Bir genç, yarınından korkuyorsa…

Onu sokak sahiplenir.

Madde susturur.

Şiddet güçlü hissettirir.

Ve biz hâlâ sadece sonucu konuşuyoruz.

Oysa sebep çok daha derinde.

Bu ülkenin gençliği kötü değil;

Bu ülkenin gençliği yalnız.

Yorulmuş, umutsuz, yönsüz.

Bugünün gençliğinden bahsetmek istiyorsak, onları suçlayarak değil, nerede kaybettiğimizi dürüstçe sorarak başlamalıyız.

Çünkü kaybolan sadece gençler değil.

Gelecek de sessizce elimizden kayıyor.