Eskiden kapı çaldığında kimse telaşlanmazdı. Komşu elinde bir poşetle “Geçiyordum, bir çay içeyim dedim.” der, çayın yanında bazen sadece ekmek olurdu; yine de muhabbet eksik olmazdı.

Bugün birine gitmeden günler öncesinden haber veriyoruz. “Uygun musunuz?”, “Rahatsız etmeyeyim.” derken buluşmalar erteleniyor, takvimler doluyor. Elbette hayat değişti; çalışıyoruz, yoruluyoruz, özel alanımıza daha çok önem veriyoruz. Ama kaybettiğimiz şey yalnızca çat kapı ziyaretler değil, birbirimize duyduğumuz sıcaklık da olabilir.

Eskiden evler kusursuz olmak zorunda değildi. Koltuk dağınık olsa da, çay sıradan bardakta gelse de kimse aldırmazdı; insanlar eve değil, gönle misafir olurdu. Şimdi ise ev toparlanıyor, en güzel fincanlar çıkarılıyor, ikramlar hazırlanıyor. Misafirlik bile bir gösteriye dönüşebiliyor. Oysa dostluk, kusursuz sofralarda değil, içten bir sohbetin içinde yaşar.

Belki de yeniden kapılarımızı değil, gönüllerimizi açmaya ihtiyacımız var. Çünkü özlediğimiz şey çat kapı gelen misafirler değil; hesapsız, yargısız ve sıcacık bir yakınlıktı.