Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki eğitim kurumlarımızda yaşanan acı olaylar, toplum olarak hepimizin yüreğinde derin yaralar açmıştır. Çocuklarımızın ve eğitimcilerimizin güvenliği, yalnızca ailelerin ya da kurumların değil, toplumun tüm kesimlerinin ortak sorumluluğudur. Yaşanan bu acı olaylar, çocuklarımızın güvenliğinin ne kadar hayati bir mesele olduğunu bir kez daha hepimize hatırlatmıştır.

Öncelikle hayatını kaybeden öğrencilerimize ve öğretmenimize Allah’tan rahmet, ailelerine sabır; yaralılarımıza ise acil şifalar diliyoruz. Bu kayıplar yalnızca aileleri değil, toplumun tamamını derinden etkileyen ortak acılardır. Çünkü çocukların yaşadığı her olumsuzluk, toplumun geleceğinde açılan derin bir yaradır.

Böylesi zor dönemlerde sağduyulu olmak, duygusal dayanışmayı artırmak ve koruyucu önlemleri kalıcı hale getirmek büyük önem taşımaktadır. Ancak alınacak önlemler yalnızca geçici tedbirlerden ibaret olmamalıdır. Çocuklarımızın güvenliğini sağlamak adına ailelerin, eğitimcilerin, kurumların ve ilgili tüm paydaşların iş birliği içerisinde hareket etmesi gerekmektedir.

Ne yazık ki bu tür acı olayların ardından toplum olarak büyük bir üzüntü yaşansa da zamanla aynı duyarlılığın sürdürülemediği görülmektedir. Olayların sıcaklığı geçtikten sonra çocuk güvenliğine ilişkin sorunlar yeniden geri plana atılmakta ve gerekli önlemler çoğu zaman kalıcı şekilde hayata geçirilememektedir. Oysa çocukların korunması, yalnızca kriz anlarında hatırlanacak bir konu değil, sürekli canlı tutulması gereken ortak bir sorumluluktur.

Bu noktada kendimize şu soruyu sormamız gerekir: Çocuklarımızın güvenliği için üzerimize düşen sorumlulukları ne kadar yerine getiriyoruz? Çünkü çocukların korunması, yalnızca belirli kurumların değil, aileden topluma kadar herkesin ortak görevidir.

Uzun zamandır çocuklarımızın karşı karşıya kaldığı riskler dile getirilmekte; dijital ortamların olumsuz etkileri, zararlı içerikler, sosyal çevresel riskler ve yetersiz koruyucu önlemler gündeme taşınmaktadır. Ancak bugün gelinen noktada, birçok tedbirin ya ertelendiği ya da yeterince uygulanmadığı görülmektedir. Oysa her ihmal, çocuklarımızı daha büyük risklerle karşı karşıya bırakmaktadır.

Aileler, eğitimciler ve devlet kurumları çocukların korunmasında birbirini tamamlayan temel yapı taşlarıdır. Her bir paydaşın sorumluluğunu yerine getirmesi, çocuklar için güvenli bir çevrenin oluşmasını sağlar. Ancak sorumlulukların ertelenmesi ya da yalnızca bir kesime yüklenmesi, çocuklarımızın savunmasız kalmasına neden olmaktadır.

Üzücü olan bir diğer durum ise yaşanan acı olaylardan sonra çözüm odaklı adımlar yerine karşılıklı suçlamaların ön plana çıkmasıdır. Oysa çocuklarımızın güvenliği söz konusu olduğunda asıl ihtiyaç duyulan şey, sorumluluğu paylaşmak ve çözüm üretmektir. Her bireyin “Ben çocukların güvenliği için ne yapabilirim?” sorusunu içtenlikle sorması, toplumsal farkındalığın güçlenmesinde önemli bir adımdır.

Çocuklarımızın güvenliği için alınması gereken önlemler bellidir; önemli olan bu önlemleri kararlılıkla ve süreklilik içinde hayata geçirebilmektir. Çocuklarımız yalnızca fiziksel değil, duygusal ve sosyal açıdan da korunmaya ihtiyaç duymaktadır. Ailelerin bilinçlendirilmesi, eğitim ortamlarının güvenli hale getirilmesi ve toplumsal farkındalığın artırılması, çocuklarımızın sağlıklı gelişimi için vazgeçilmez unsurlardır.

Unutmamalıyız ki çocuklarımızın güvenliği yalnızca bireysel bir sorumluluk değil, toplumsal bir yükümlülüktür. Çocuklarımızın güvenliği için bireysel duyarlılığı toplumsal sorumluluğa dönüştürmenin zamanı gelmiştir.