Son günlerde Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin'in kız okullarına ilişkin yaptığı açıklamalar kamuoyunda geniş yankı uyandırdı. İddialara göre bu yaklaşımın gerekçesi, bazı velilerin kız ve erkek çocuklarının aynı okulda eğitim görmesini istememesi olarak ifade edildi.

Eğer bu talep gerçekten toplumun geniş bir kesimini temsil ediyorsa, elbette dikkate alınmalıdır. Ancak yıllardır eğitim hayatının içinde olan, çevresini gözlemleyen birçok insanın ortak kanaati bunun toplumun öncelikli talepleri arasında yer almadığı yönündedir. Bugüne kadar velilerden daha çok; öğretmen açığı, kalabalık sınıflar, okul güvenliği, fiziki yetersizlikler, fırsat eşitsizliği ve eğitimde kalite sorunlarına ilişkin serzenişler duyuldu.

Toplumun eğitimden beklentisi çocukları birbirinden ayırmak değil, onları daha donanımlı yetiştirecek bir sistem kurmaktır. Bir okulun başarısını belirleyen unsur öğrencilerin cinsiyeti değil; eğitimin niteliği, öğretmenin yeterliliği, okulun fiziki şartları ve fırsat eşitliğidir.

Bugün devlet okullarında çözüm bekleyen onlarca sorun varken, kamuoyunun önüne farklı tartışmaların getirilmesi ister istemez "Asıl önceliğimiz ne olmalı?" sorusunu akıllara getiriyor.

Elbette her vatandaşın talebi değerlidir. Ancak kamu politikaları hazırlanırken birkaç örnekten değil, toplumun ortak ihtiyaçlarından hareket edilmelidir. Eğitim politikalarının temel amacı ayrıştırmak değil, bütün çocuklara eşit imkân sunmak olmalıdır.

Asıl toplumsal boşluk; kız ve erkek öğrencilerin aynı okulda eğitim görmesi değildir. Asıl boşluk, nitelikli eğitime erişimde yaşanan eksikliklerdir. Bilimsel eğitimin güçlendirilmesi, öğretmenlerin desteklenmesi, okulların fiziki şartlarının iyileştirilmesi ve çocukların geleceğe daha iyi hazırlanması toplumun ortak beklentisidir.

Çocuklarımızın hangi okulda okuduğundan önce, nasıl bir eğitim aldığı önemlidir. Çünkü güçlü bir gelecek, ayrışmayla değil; kaliteli, adil ve kapsayıcı bir eğitim sistemiyle inşa edilir.