Bir insan emeğini toprağa verirken sadece sebze yetiştirmez; umut eker, huzur büyütür, yarınlara küçük bir sığınak kurar. Ankara’nın dört bir yanında kurulan hobi bahçeleri de tam olarak buydu: Şehrin gürültüsünden kaçan insanların nefes aldığı küçük dünyalar…

Ama şimdi o dünyalar birer birer yıkılıyor.

Sormak gerekiyor: Bu noktaya nasıl gelindi?

Bu hobi bahçelerine kapı numaraları verildi. Elektrik abonelikleri açıldı. Suları bağlandı. İnsanlar devletin resmi işlemleriyle, göz göre göre, adım adım buraya yönlendirildi. Vatandaş kendi başına bir iş yapmadı; sistemin içinde, izin verilmiş bir düzenin parçası olarak bu bahçeleri kurdu.

Peki o zaman kimse çıkıp “Burası tarım arazisi, buraya yapılaşma olmaz” demedi mi?

Eğer bu alanlar gerçekten korunması gereken tarım arazileriyse, neden en başta bu sürece göz yumuldu? Neden insanlar yıllarca emek verdikten sonra bir sabah “yanlış yaptınız” denilerek karşılarına yıkım ekipleri çıkarıldı?

Devlet dediğimiz yapı, vatandaşına güven verir. Vatandaş da o güvenle hareket eder. Bugün yaşanan ise güven duygusunun ciddi şekilde sarsılmasıdır. Çünkü ortada sadece yıkılan yapılar yok; yıkılan aynı zamanda insanların devlete olan inancıdır.

Bir başka açıdan bakalım…

Eğer ortada bir yanlış varsa, bu yanlış sadece vatandaşa ait olabilir mi? Elektrik bağlayan kurum, su veren idare, numaralandırma yapan sistem… Bunların hiç mi sorumluluğu yok?

Vatandaşın cebinden çıkan para, harcanan emek, geçirilen yıllar… Bunların karşılığı sadece bir kepçe darbesi mi olmalı?

Elbette tarım arazileri korunmalıdır. Bu bir zorunluluktur. Ancak hukuk, sadece sonucu değil süreci de adil yönetmek zorundadır. Dün izin verip bugün yıkmak; planlama hatasını vatandaşa ödetmek demektir.

Bugün yapılması gereken şey, sadece yıkmak değil; hatayı kabul etmek ve çözüm üretmektir. İnsanları mağdur etmeden, alternatifler sunarak, geçiş süreci tanıyarak bir yol bulunmalıdır.

Çünkü mesele birkaç yapı değil…

Mesele, adalet duygusudur.

Ve adalet, bir gün herkese lazım olur.